చీకటి వెలుగుల రంగేళి ......


కొత్తలో ....


అదే మొదటి సారి .....


అంతకుముందు దాక టీవీ లో తప్ప, దాని పేరు కూడా వినని ప్రాంతం .......


టీవీ లో వచ్చేది కూడా మామూలు వార్తల్లో కాదు పోలీసులు, మావోఇస్ట్లు మధ్య కాల్పులు .....


అలాంటి చోటికి నేను.......... జీవితం లో మొదటిసారి ........


అమ్మ , నాన్న ఎవరూ విడిచిపెట్టకుండానే ..... ఒంటరిగా .....


" అమ్మా ...!! వెళ్లనని చెప్పెయ్యనా ......"


"లేదులే .... చూడు .. ఒక రెండు రోజులు .. బాగోకపోతే అప్పుడు చేసేదేమీ లేదు గా .. అప్పుడే వచ్చేద్దు గాని ..."


"అంతేనంటావా ......"


కాని నాన్న నోట్లో నుంచి  మాట రాలేదు  .... వెళ్ళేటప్పుడు జాగ్రత్త అన్న మాట తప్ప ...


బహుశా ఎప్పుడూ వాళ్ళు ఊహించి వుండరు ... ఇలా నేను వెళ్తానని ......


ఇక భారమైనా హృదయం తో బయల్దేరాను...


ఇక మా మేనేజర్ గాడిని తిట్టని బూతు వుందంటే అది నాకు తప్పకుండా తెలియందే అయివుంటుంది ...


పొద్దున్నే ఇదున్నరకి నాన్న ఫోను ....


"ఏ అయ్యా ...!! వెళ్ళావా ....??"


" లేదు నాన్నా .... వెళ్తున్నా ... ఇంకా మూడు గంటలు పట్టొచ్చు ......"


బహుశా నాన్నకి నిద్ర పడుతున్నట్టు లేదు .... ప్చ్ ....


కొంచం సేపు తర్వాత ........


టైం అప్పుడు ఎనిమిదిన్నర అయ్యింది ......


బస్సు .... బస్స్టాండ్ లో ఆగింది .... ఇక నిదానం గా లేచి ఒక భుజాన బట్టల బాగ్ , ఇంకో భుజాన లాప్ టాప్ బాగ్ ...


బస్టాండ్ బయటికి వచ్చా కాళ్ళీడ్చుకుంటూ .......


ఇప్పుడే పెద్ద సమస్య ...... ఇప్పుడు కుడికి తిరుగుదామా?? ఎడమకి తిరుగుదామా ??


సరే దేవుడి మీదే భారం ఎడమకే తిరుగుదాం పద ......


ఒక పక్క ఏదో షాపింగ్ కాంప్లెక్స్, మరో పక్క ఏదో హోటల్ , పాన్ షాప్ , ATM, టిఫిన్ సెంటర్ ...... అలా ఒక్కొక్కటే నన్ను దాటి పోతున్నాయి .......


దూరం గా ఏదో చిన్న Lodge .... ఇక అక్కడ ఉందామని అనేసుకున్నా ...


వెళ్లి రూం తీసుకున్న ...... ఇంకా అమ్మ కి కాల్ చేసి రూం తీసుకున్నానని చెప్పాను......
కనీసం ఒక మానవమాత్రుడు కూడా తెలియని ప్రదేశం .....

ఏదో కొత్త ప్రపంచం లోకి వచ్చినట్టు అనిపించింది ....

అందరు నా చుట్టూ తిరుగుతూ వుంటారు కాని ఎవరూ నన్ను పలకరించరు .....

నాకష్టాలు నాతోనే చెప్పుకోవాలి ..... నా ఆనందం నేనే పంచుకోవాలి ....

అలా ఒక వారం గడిచాక నిదానం గా వేరే వాళ్ళు పరిచయమయ్యారు ....

అప్పుడు ఇంకా వాళ్ల రూం కి వెళ్లి పోయా ....

ఈ వారం లో నాన్న ఎన్నిసార్లు ఫోన్ చేసేవారో తెలీదు .....

గుర్తోచినప్పుడల్లా ...... తిన్నావా ? లేచావా ? ఇలా అన్నీ ప్రశ్నల వర్షాలే ....

అలా నిదానం గా నాకూ అలవాటైపోయింది .... కొంతమంచ్ది పరిచయమయ్యారు ....

అలా చూస్తూ వుండగానే ఏడు నెలలు గడిచిపోయాయి ....

అంతే కాలం మనకోసం ఆగదుగా ...

ఎందుకో రాత్రి నేను , సంతు గాడు చేసిన discussion వల్ల అనుకుంటా ఇప్పుడు మళ్లీ ఇవన్నీ గురోచ్చాయి ...

0 comments:

Post a Comment

నాతో టచ్ లో ....

లెక్కలు

నా అభిమానులు ......